Stephen King bedankt zijn leraar Engels

Tijdens de vakantie heb ik nog eens een Stephen King gelezen namelijk "Lisey's verhaal". Het was een stroef begin, wat uitzonderlijk is voor een King, vind ik. In het nawoord begreep ik hoe dit kwam. Hij schrijft 'veel van dit boek is diep gevoeld, erg weinig is verstandelijk'. En dan begreep ik meer hoe dit boek in elkaar zit. Het was een spannende leeservaring.

Maar dat is natuurlijk niet wat ik met jullie wil delen, je moet het zelf maar eens lezen. Wat mij sterk opviel was dat Stephen King de moeite doet om zijn leraar te bedanken, en dat als laatste in zijn nawoord. En dat vind ik een warm hart onder de riem van alle leraars. Want we kunnen wel degelijk het verschil maken. En vele leraars doen dat uiteraard al, maar niet alle leerlingen groeien uit tot schrijvers van het kaliber King. Dat doet niets af aan de verdienste van de leer-kracht.

Ik citeer.

"Ten slotte ben ik veel dank verschuldigd aan Burton Hatlen van de universiteit van Maine. Burt was de beste docent Engels die ik ooit heb gehad. Hij was degene die me het eerst de weg naar de vijver wees, en die noemde hij 'de taalvijver', de mythenvijver, waar we allemaal heen gaan om te drinken'. Dat was in 1968. In de jaren daarna ben ik vaak over het pad gelopen dat daarheen leidt, en ik zou geen betere plaats weten om de tijd door te brengen: het water is nog heerlijk, en er zwemmen nog steeds vissen."

S.K.

En zo kennen we allemaal wel leerkrachten die het verschil gemaakt hebben, niet?