Let's stop breaking apart #education

One of the biggest challenges for education is to stop breaking apart "things", into sub, subsub (part) tasks. An essential element in the new paradigm is dare to put a number of goals upfront, and stick to them. The tendency to break apart has its origin in the illusion of control. A good  example are the basic competencies for the future teacher in Flanders: http://www.ond.vlaanderen.be/edulex/database/document/document.asp?docid=13952#245903 (Dutch)

Peter Senge's quote says it clearly:

"From a very early age, we are taught to break apart problems, to fragment the world. This apparently makes complex tasks and subjects more manageable, but we pay a hidden, enormous price. We can no longer see the consequences of our actions; we lose our intrinisic sense of connection to a larger whole. When we then try to ‘see the big picture,’ we try to reassemble the fragments in our minds, to list and organize all the pieces. But, as physicist David Bohm says, the task is futile–similar to trying to reassemble the fragments of a broken mirror to see a true reflection. Thus, after a while we give up trying to see the whole altogether."

Cannot agree more.

What to put upfront to see the bigger whole? A number of possibilities, amongst them the five disciplines of P. Senge , but I see Creative interchange as the basics of any good teacher. Good teaching cannot be reduced to technique, it comes from the identity and integrity of the teacher (P. Palmer).

Four characteristics the teacher masters in Creative Interchange:

  • authentic interacting
  • appreciative understanding
  • creative integrating
  • continuous improvement (expanding capacity) 

How would the world look like, if we focus on only these? How would we, our-selves, look like?

Want to read moren about Creative Interchange? 

> English: http://www.iichange.com/sample.php

> Dutch: 

Wat is Creatieve Wisselwerking? Een CrOP in de keel…

De organisatie waar ik in werk heeft al jaren een ‘onzichtbare’ drijvende kracht die alle collega’s verbindt en voortstuwt. Een kracht die energie geeft in plaats van neemt. Er zijn mensen die een meer katalyserende rol spelen, dat is waar.  Maar iedereen geniet in mindere of in meerdere mate mee van het transformerende proces. Bovendien mag elk zijn eigenheid bewaren, en dat is maar goed ook. “Iedereen is wie hij is …” om de woorden van mijn departementshoofd te gebruiken.

Vorige jaren sprak ik steeds van #synergie en #flow. Onder meer geïnspireerd door “Leren van binnenuit” (Korthagen en Lagerwerf) en Csikszentmihalyi bekwaamden we ons in #kernreflectie. Dankzij @johanroels kwam ik dit schooljaar Creatieve Wisselwerking tegen. En dit proces benoemt exact wat er in onze organisatie gebeurt. Maar wat is dat nu eigenlijk ‘Creatieve Wisselwerking’? Het klinkt eenvoudig, het is eenvoudig. Het is mooi maar tegelijkertijd zeer moeilijk in zijn eenvoud.

Creatieve Wisselwerking werd voor het eerst zo benoemd door Henry Nelson Wieman. Het is universeel. Als ik Krishnamurti lees, (h)erken ik er dezelfde kern in. Als ik Korthagen lees ook. Hetzelfde voor fluidism, synergie, #edushock, hetkind.org, Ken Robinson, Scharmer-Senge, en vele andere.

Dat geeft niet, het gaat niet over ‘wie heeft gelijk?’ ‘wie heeft er hét patent?’. Zolang we maar met verschillende pijlen, uit verschillende hoeken blijven schieten naar hetzelfde doel.

Creatieve Wisselwerking is het natuurlijk proces dat creëert, een proces van groei en ontwikkeling. Het steunt op waardenbewustzijn. Het is het levengevend proces dat leidt tot creatieve transformatie van de persoon, het team en de organisatie. (Johan Roels)

Het heeft vier karakteristieken:

  • authentiek interageren;
  • waarderend begrijpen;
  • creatief integreren en
  • continue verbeteren. (allemaal werk-woorden, ja)

Waar het voor mij verschilt van kernreflectie van Korthagen-Lagerwerf-Vasalos, is dat het explicieter hand in hand gaat met de lerende organisatie. Terwijl ik in het verleden met kernreflectie het gevoel had te balaceren op de grens van het therapeutische, maakt Creatieve Wisselwerking sneller de koppeling naar het individu in de organisatie.

Een voorbeeld waar we in september mee startten: CrOPs. Creatieve ontwikkelingsplannen op micro-design-team niveau in plaats van POPs (persoonlijke ontwikkelingsplannen). We vragen niet langer dat elke docent zijn/haar eigen eiland van persoonlijke ontwikkeling oplijst, en daar dan het ganse jaar aan werkt. We kiezen er bewust voor om dit in op teamniveau te realiseren. Elke docent formuleert zowel een aanbod, als een vraag. ‘Wat kan je geven aan het team?’ En ‘wat wens je bij te leren?’. Op basis hiervan worden teams gevormd die gedurende het schooljaar samenkomen en elkaar creatief inspireren. De focus ligt op het ‘samen’ beleven van het proces, en niet strikt op het eindresultaat. The Process is the Leader, dixit Johan Roels. Right, he is.

Een uittreksel:

Er zijn drie niveau’s CrOPs ontstaan (had ik niet gedacht):

  • Algemeen onderwijskundige professionalisering van het team via een leesclub. De ‘Wifi-leesclub’ werd in het leven geroepen.
  • Allerlei ICT CrOPs.
  • Organische CrOPs die spontaan ontstaan zijn, zonder elke vorm van ‘moeten’.

Meer weten over het Creatieve Wisselwerkingsproces? Kom dan zeker naar Ter Heide, hartje Meetjesland, Oost-Vlaanderen > 8/3

Reflectie taak van een startend leer-kracht, leef-kracht #onderwijs #flow

In de opleiding Specifieke Lerarenopleiding is er ook het traject Leraar-in-opleiding (LIO). (Jonge) mensen die nog geen didactisch diploma hebben, maar ondertussen wel al les geven in een school. En ondertussen het diploma leraar proberen halen.

Collega @ElkeDeMuynck toonde mij gisteren volgende opdracht door één van haar studenten, Bart.

Een reflectieve taak over het leraarschap … Een pareltje, als je het mij vraagt. Toch nog even in gedachten houden als we jonge, startende collega's in onze scholen zien strugglen met alle werklast. Misschien heeft hij of zij ook zulke “kern”. En laat ons hen steunen!

"Leraar. Dat wil ik worden. Of beter, leer-kracht. Kracht geven om te leren. Kracht geven, door enthousiasme, empathie en liefde voor het vak. Kracht geven om door te bijten als het even moeilijk gaat. Jonge mensen omtoveren tot krachtige jonge mensen, die klaar zijn om verder te gaan, welke richting ze ook uit gaan.

Leefkracht klinkt misschien nog beter. Kracht geven aan jonge mensen om een eigen leven te leiden, om zelfstandig te worden. Leren mag dan wel heel vaak centraal staan, leven en be-leven, waar dan ook, is primordiaal in de ontwikkeling. Een stevige basis om op verder te bouwen, haal je niet alleen uit boeken. Je moet het leven beleven en gaandeweg leren.

Twaalf jaar jeugdwerk achter de rug, en nog steeds vind ik het fantastisch om jongeren zichzelf te zien ontwikkelen, stuk voor stuk, op hun eigen tempo. Soms wanhopig worden, geen vooruitgang. Maar plots dat sprankeltje, en daar leef je van op.

Waarom dit niet doortrekken naar het onderwijs? Onder-wijs. 'Onder', als in ondersteunen. 'Wijs', op z'n Gents, het mag plezant blijven. 'Wijs”, AN, wijsheid meegeven in de rugzak, wie weet komt het ooit nog van pas.

Kennis en vaardigheden overdragen, heel belangrijk. Beleving doorgeven, ervaring doorgeven, minstens zo belangrijk. Met jonge mensen samen beleven, samen leven, samen groeien. Daar teken ik voor."

Dank je, Bart!