Reflectie taak van een startend leer-kracht, leef-kracht #onderwijs #flow

In de opleiding Specifieke Lerarenopleiding is er ook het traject Leraar-in-opleiding (LIO). (Jonge) mensen die nog geen didactisch diploma hebben, maar ondertussen wel al les geven in een school. En ondertussen het diploma leraar proberen halen.

Collega @ElkeDeMuynck toonde mij gisteren volgende opdracht door één van haar studenten, Bart.

Een reflectieve taak over het leraarschap … Een pareltje, als je het mij vraagt. Toch nog even in gedachten houden als we jonge, startende collega's in onze scholen zien strugglen met alle werklast. Misschien heeft hij of zij ook zulke “kern”. En laat ons hen steunen!

"Leraar. Dat wil ik worden. Of beter, leer-kracht. Kracht geven om te leren. Kracht geven, door enthousiasme, empathie en liefde voor het vak. Kracht geven om door te bijten als het even moeilijk gaat. Jonge mensen omtoveren tot krachtige jonge mensen, die klaar zijn om verder te gaan, welke richting ze ook uit gaan.

Leefkracht klinkt misschien nog beter. Kracht geven aan jonge mensen om een eigen leven te leiden, om zelfstandig te worden. Leren mag dan wel heel vaak centraal staan, leven en be-leven, waar dan ook, is primordiaal in de ontwikkeling. Een stevige basis om op verder te bouwen, haal je niet alleen uit boeken. Je moet het leven beleven en gaandeweg leren.

Twaalf jaar jeugdwerk achter de rug, en nog steeds vind ik het fantastisch om jongeren zichzelf te zien ontwikkelen, stuk voor stuk, op hun eigen tempo. Soms wanhopig worden, geen vooruitgang. Maar plots dat sprankeltje, en daar leef je van op.

Waarom dit niet doortrekken naar het onderwijs? Onder-wijs. 'Onder', als in ondersteunen. 'Wijs', op z'n Gents, het mag plezant blijven. 'Wijs”, AN, wijsheid meegeven in de rugzak, wie weet komt het ooit nog van pas.

Kennis en vaardigheden overdragen, heel belangrijk. Beleving doorgeven, ervaring doorgeven, minstens zo belangrijk. Met jonge mensen samen beleven, samen leven, samen groeien. Daar teken ik voor."

Dank je, Bart!

Stephen King bedankt zijn leraar Engels

Tijdens de vakantie heb ik nog eens een Stephen King gelezen namelijk "Lisey's verhaal". Het was een stroef begin, wat uitzonderlijk is voor een King, vind ik. In het nawoord begreep ik hoe dit kwam. Hij schrijft 'veel van dit boek is diep gevoeld, erg weinig is verstandelijk'. En dan begreep ik meer hoe dit boek in elkaar zit. Het was een spannende leeservaring.

Maar dat is natuurlijk niet wat ik met jullie wil delen, je moet het zelf maar eens lezen. Wat mij sterk opviel was dat Stephen King de moeite doet om zijn leraar te bedanken, en dat als laatste in zijn nawoord. En dat vind ik een warm hart onder de riem van alle leraars. Want we kunnen wel degelijk het verschil maken. En vele leraars doen dat uiteraard al, maar niet alle leerlingen groeien uit tot schrijvers van het kaliber King. Dat doet niets af aan de verdienste van de leer-kracht.

Ik citeer.

"Ten slotte ben ik veel dank verschuldigd aan Burton Hatlen van de universiteit van Maine. Burt was de beste docent Engels die ik ooit heb gehad. Hij was degene die me het eerst de weg naar de vijver wees, en die noemde hij 'de taalvijver', de mythenvijver, waar we allemaal heen gaan om te drinken'. Dat was in 1968. In de jaren daarna ben ik vaak over het pad gelopen dat daarheen leidt, en ik zou geen betere plaats weten om de tijd door te brengen: het water is nog heerlijk, en er zwemmen nog steeds vissen."

S.K.

En zo kennen we allemaal wel leerkrachten die het verschil gemaakt hebben, niet?